شمارهٔ ۲۸۱

شاعر در این ابیات می‌گوید که کمال و توانایی خاقانی ناشی از نقص دهر نیست. او اشاره می‌کند که عده‌ای در تلاشند تا به عمد زیبایی و شکوه او را تخریب کنند. همچنین به این نکته اشاره دارد که اگرچه برخی از شاهان به فکر نابودی شاهان دیگر هستند، اما خون بی‌خودان (عادی) به راحتی می‌تواند ریخته شود. این ابیات به نوعی نشان‌دهنده‌ی حسرت و انتقاد شاعر از وضعیت اجتماعی و سیاسی زمانه‌اش است.