شمارهٔ ۲۷۶ - در موعظه

برداشت: هر کسی را که من با محبت صدا زدم و دوستش داشتم، او به نوعی دیگر شناخته شد و تبدیل به دشمن من شد.

برداشت: تفاوتی ندارد که دشمنان چه نقشه‌هایی بکشند یا دوستان چه حرف‌هایی بزنند؛ آنچه اهمیت دارد، رفتار و اقدام ما در برابر آن‌هاست.

برداشت: چه با دشمن به تنهایی سر می‌کشی، چه با دوست در کنارش، زندگی همچنان ادامه دارد.

برداشت: آب و آتش هر دو در ذات خود یکی هستند. با مشک، چه بخواهی آب را بریزی و چه آتش را، هر دو می‌توانند در کنار هم قرار بگیرند و تأثیر بگذارند.

برداشت: بوی دشمنی از وجودش به مشام می‌رسد، وقتی که دو نفر به دوستی نزدیک شوند.

برداشت: دوست از هر دو نفر رنگین می‌شود، بنابراین دل نیز که رنگین شد، باید آن را کنار گذاشت.

برداشت: دوست با درک و آگاهی از رفتار و خصوصیات دشمن، دوست واقعی خود را پیدا کرد، همان‌طور که فردی که در عالم و هنرهای مختلف ماهر است، توانایی تشخیص دو رنگ متضاد را دارد.

برداشت: گاهی از خودم به یاد دوست و عشق می‌آیم که چطور در کنار من است.

برداشت: وقتی دوست مانند سرو بلند و زیبایی می‌شود، حتی سایهٔ خودم را نیز پنهان خواهم کرد.

برداشت: غیرتم نسبت به دوست به اندازه‌ی صد هزار است، اما غیرتم نسبت به همسرم فقط یک بار ظاهر می‌شود.