شمارهٔ ۲۷۴

برداشت: ما در این دنیا و دنیای دیگر مشغول کارهایی هستیم که از غم‌ها و دردها آزاد هستیم. ای دل، صبح فرا رسیده و ما از همه کارهای این دو عالم رهایی یافته‌ایم.

برداشت: ما کمی از خود کاسته‌ایم و در این دنیای مادّی به خاک سپرده‌ایم. در عوض، به چیزی دیگر دست پیدا کردیم و از آن کمبود رهایی یافته‌ایم.

برداشت: اگر عقل در زمین وجود انسان به بار نشیند و حکمت بیاورد، ما از آن حکمت و عقل بیزاریم و از جنس انسانیت بی‌نیاز هستیم.

برداشت: محبت و عشق، از دل عقل و فکر انسان زاده می‌شود و این احساسات گاهی بسیار غم‌انگیز هستند. ما افرادی هستیم که به خاطر عشق، از عقل و تفکر خود دوری می‌کنیم و فکر می‌کنیم که به این ترتیب از تمام غم‌ها و ناراحتی‌ها آزاد هستیم.

برداشت: اگر عشق ما به دنیا وابسته باشد، حتی اگر جان هم نباشد، مهم نیست. چون مثل سلیمان که دارای تخت و انگشتر بود، ما از آن دنیا بی‌نیازیم و همچنان راضی هستیم.

برداشت: اگر یار ما به بوی شراب مست شده باشد، ما هم به اندازه‌ی او مست نیستیم و از او بی‌خبر و جدا شده‌ایم.

برداشت: محرم برای کسانی که کارهای پنهانی دارند مفید است. اما ما، که در می‌نوشیم و به لذت می‌پردازیم، از کارهای این افراد بی‌خبر و فارغ هستیم.

برداشت: این لب خاکی ما را در ظرفی سفالی پر از شراب جام جم قرار بده و بر سنگ بزن، چرا که ما از نوشیدن و از جم بی‌نیازیم.

برداشت: چرخ و ستاره چه ارزشی دارند وقتی که ما دل در گرو دوست داریم و از زیبایی‌های دنیا بی‌نیاز هستیم.

برداشت: ما برای مقابله با آزار و ستم خود را آماده کرده‌ایم و هر زخم و آسیبی که بر ما وارد می‌شود را با عشق می‌پذیریم و نیازی به درمان و مرهم نداریم.

برداشت: اگر شما ایمان و احساسی دارید و از ما بی‌خبر هستید، ما نه ایمان داریم و نه احساسی، و ما هم از شما بی‌خبر هستیم.

برداشت: ما از تظاهر به دینداری و اطاعت کناره‌گیری کرده‌ایم و نه در دام فریب تو اسیر شده‌ایم و نه به نفس خود مشغولیم.

برداشت: به ما درباره آزادی خود نبالید، زیرا ما از امید به بهشت و ترس از جهنم رهایی یافته‌ایم.

برداشت: برای چه مدت به یاد کعبه و آب زمزم هستی؟ ای پادشاه، می‌ریزان که ما از کعبه رها و از زمزم بی‌نیاز هستیم.