شمارهٔ ۲۶۶ - در شکر انعام رئیس شمس الدین

برداشت: دیروز در حالی که خوابیده بودم، بخت من به سمت ارمن آمد و امروز با همراهی نعمت‌های فراوان به راه افتادم.

برداشت: در یک لحظه، دو دریای بزرگ را مشاهده کردم: یکی دریای نعمت‌ها و دیگری دریای آب. از این دو دریا، من به خاطر نشانه‌ها و آثار نعمت‌هایم سپاسگزارم.

برداشت: من با عطش به سوی دریا آمده‌ام که آبش شور است، اما در عوض به سمت دریاچه‌ای می‌روم که آبی شیرین و درخشان دارد.

برداشت: اگر در دنیا خشکسالی و کمبود نعمت به وجود آید، من همچنان غرق در بارش رحمت و بخشش هستم.

برداشت: از صبح روشن و درخشان، به خاطر شرم و زیبایی خاصی که دارم، با احساسی شگفت‌انگیز و مانند رنگ سرخ غروب می‌روم.

برداشت: در جایی امن و آرام مثل خواب گاو حضور دارم و از سر نعمت و ثروتی که به من داده، با آرامش و قدرت به زندگی‌ام ادامه می‌دهم.

برداشت: کسی به من هدیه‌ای از کرم و مهربانی می‌دهد و من از شادی و نشاط، در حالی که هوشیار هستم، با خوشحالی به سمت آن می‌روم.

برداشت: هیچ کس برای مرغی که در حال رشد است، آب نمی‌برد. من هم مانند یک مرغ، به سمت آب می‌روم تا بزرگ شوم.

برداشت: به نزد رئیس مثل الف کوفی آمدم، اما مانند دال با سر پایین و شرمساری می‌روم.

برداشت: از شرم چهره‌ام به خجالت رنگ باخته و حالا مثل حرف غین، سنگین و پر بار می‌روم.

برداشت: من از کنار این رئیس نیکوکار و پاک، که سر خود را پایین انداخته، دور می‌شوم، مانند کسی که خیانت کار و بد کار است.