شمارهٔ ۲۶۰

برداشت: من که حاکم و بزرگ هستم، هیچ کار زشتی را بر نمی‌تابم، زیرا او یزدان و خدایی به من نشان داده است.

برداشت: پس چگونه می‌توانم درباره نیکان بد فکر کنم و از روی سنت، رفتارم را تغییر دهم؟

برداشت: اگر در دل من حتی برای یک لحظه نیت بدی به کسی داشته باشد، پس باید خود را از مسلمانان بدانم.

برداشت: من همیشه عادت داشتم که اگر کسی مرا آزار می‌دهد، خودم را نرانم، بلکه سعی کنم او را ناراحت نکنم.

برداشت: من از رنج خود به ستوه آمده‌ام و کسانی که مرا آزار می‌دهند، از رنجی که جانم را شکل داده است، بی‌خبرند.

برداشت: کوه به خاطر این که از سنگ ساخته شده است، می‌تواند زخم سنگ را تحمل کند. من هم مانند کوه، در برابر درد و فشاری که بر من می‌آید، استقامت دارم.

برداشت: تمام درد و رنج من از بودن و وجود خودم ناشی می‌شود، به همین خاطر از وجود خودم ناخرسند و شکایت‌مندم.

برداشت: من نیز مانند ابر، از وزش باد رنج می‌برم و از این شدت باد، صدای ناله‌ای دارم.

برداشت: من همچون خاک هستم و شایسته است که آن بزرگان مرا بی‌ارزش شمارند، زیرا من خاک پای آنها هستم.