شمارهٔ ۲۵۹

در این شعر، شاعر به نقد و مدح یکدیگر می‌پردازد. او می‌گوید که هرچند شخصی به بدی او را می‌زند، او اما تمایل دارد که به خوبی و نیکی او اشاره کند. شاعر تأکید می‌کند که آنچه او درباره بدی می‌گوید، به مراتب بیشتر از آن چیزی است که او درباره خوبی‌اش می‌گوید و برعکس نیز صادق است. در واقع، این شعر به تقابل دیدگاه‌های مثبت و منفی اشاره دارد و به این موضوع می‌پردازد که هر کس ممکن است به شکل متفاوتی نسبت به دیگری قضاوت کند.