شمارهٔ ۲۵۷

برداشت: من همان کسی هستم که زندگی‌ام را با رنج‌هایم گذرانده‌ام و زخمی به دل دارم که ناشی از سختی‌ها و حوادثی است که بر من آمده است. دل ریش من، نشان از درد و زخم‌هایی دارد که در طول زمان در اثر مشکلات تجربه کرده‌ام.

برداشت: حس حیات و زندگی در من به دست محبت و عشق بسته شده است و نه دوستی در این دنیا می‌ماند و نه خویش و فامیل، همه چیز موقتی است و گذرا.

برداشت: نه از نیرنگ و فریب در این شهر فایده‌ای به دست می‌آید، و نه از مقام و موقعیت کسی کاری ساخته است.

برداشت: دلم پر از هزار درد است و هیچ چیز نتوانسته دارویی برای این دردهای من بسازد، نتوانسته زخم‌های من را التیام بخشد.

برداشت: من از کسی چه حرفی بشنوم؟ در اینجا چه داستان زیبایی بگویم؟ وقتی تنور داغ را نمی‌بینم، نان‌ها را چگونه می‌پزم؟

برداشت: از غصه چون گوسفند ناله می‌زنم که به سمت میش می‌روم، زیرا شاخ من نمی‌تواند بره‌ای بیاورد و بره‌ای هم نمی‌تواند میش مرا به دنیا آورد.

برداشت: از نفس سردم، مرداد به دی تبدیل می‌شود. در این دی، چه نیازی است به خیمه و جامهٔ کتان؟

برداشت: از چهار نامه مشخص شد که من مؤمن و یکتاپرستم هستم و از چهار آیین مختلف خبر به گوش رسید که من فردی مقدس و پاک‌سرشت هستم.

برداشت: وقتی برای درخواست نان به درگاه شاه می‌روم، او با ناز و نازک‌بدنی برخورد می‌کند و قدرت من را به سادگی آب می‌بیند. اما هرگاه از روزگار چیزی می‌خواهم، زهر تلخی از آن به من می‌رسد.

برداشت: خدایگانا! در باره معیشتی که گفتی، بیش از این مزاحم نمی‌شوم؛ تو هم بیش از این خون به جگرم نکن.

برداشت: از من مرنج اگر بگویم که مرا با خوراک و پوشاک رنجه مکن. مرا با دسترنج خودم به نان و جامه برسان.