شمارهٔ ۲۵۶ - در مرثیهٔ عماد الدین

برداشت: دل من به آرامی به من می‌گوید که پس از مرگ عماد، چه مدتی دیگر باید برای او گریه کنم و اشک بریزم، چون تو آب چشمان مرا با خود بردی.

برداشت: به هنگام دیدن یک تجربه یا حادثه تازه، باید بیشتر به گوش خود توجه کنی تا به چشم. چرا که ممکن است آنچه می‌بینی تو را دچار خواب غفلت کند و از شنیدن حقیقت بازت دارد. پس بهتر است به جای دیدن، به صدای درونی خود گوش دهی تا از تحمیل خیال و خواب بر خود جلوگیری کنی.

برداشت: دل من به خاک آن معشوق پرپر شده، عهد می‌بندد که تا وقتی سر خاکش نروم و او را ندا نکنم، از پا نخواهم نشست و اشک‌هایم را بریزم.

برداشت: من چشمم را به خاکش می‌مالم تا به رنگ نقره‌ای درآید، و گوشم را با نقره‌ای که از چشمم می‌چکد، می‌آرایم.

برداشت: وقتی چشمانم به دیدار عماد روشن نمی‌شود، اشک حسرت از چشمانم جاری می‌شود.