شمارهٔ ۲۵۴

این شعر بیانگر ارادت عمیق شاعر به یک شخصیت بزرگ است. شاعر می‌گوید که حتی اگر خاک در سلطنت و قدرت باشد، او با زبانی زیبا و با ادبیات فاخر از آن شخصیت مدح می‌کند. با اشاره به شخصیت‌هایی چون اسکندر و قیصر، شاعر به قدر و مقام فرد مورد نظر اشاره می‌کند و بر ارزش‌هایش تأکید می‌کند. او به این نکته نیز می‌پردازد که قلبش به محبت آن شخصیت اختصاص یافته و در‌هایی که با مهر او گشوده می‌شود، نشان از ارادتش است. در انتها، شاعر به نوعی نسبت خویشاوندی و تعلق خاطر به شخصیت مورد نظر را بیان می‌کند و خود را در خدمت او می‌داند.