شمارهٔ ۲۵۲ - در شکر ایادی و انعام رئیس شمس الدین والی ارجیش

برداشت: دوست من، آیا می‌دانی که من اهل شروان هستم و تنها به خاطر ترس از جانم از شما دور نمی‌شوم؟

برداشت: من به لطف خداوند هیچ اشتباهی نکرده‌ام، و به همین دلیل در اینجا از ترس خطا دوری می‌کنم.

برداشت: سالار موران بیان کرده است که من هیچ بدی از جم ندیده‌ام، پس چرا باید از او فرار کنم؟

برداشت: برای رهایی از دغدغه‌ها و استراحت، به سفر می‌روم و در فضایی دل‌انگیز و طبیعی پرسه می‌زنم.

برداشت: من در آنجا دچار زحمت‌ها و مشکلاتی می‌شوم که از آن‌ها فرار می‌کنم.

برداشت: سرنوشت من به خاطر دوری از عزیزانم دلم را به شدت آزرده کرده و از آن سرنوشت فراری هستم.

برداشت: دل من به اندازه‌ی غم‌ها و دردها بی‌قرار و لرزان است، مانند جیوه‌ای که به خاطر جابه‌جایی از جایی به جای دیگر فرار می‌کند.

برداشت: من از بلایی که بر سرم آمده، به خاطر وابستگی به همسر و زندگی‌ام در تبریز، فرار می‌کنم.

برداشت: وقتی از تبریز به سمت ارمن می‌روم، از یک تاریکی به سوی روشنایی فرار می‌کنم.