شمارهٔ ۲۵۱

برداشت: چرا باید به غم یک عمر بپردازم، در حالی که از بابت یک روز بیهوده غمگین شوم؟

برداشت: خود را هر چند در خواب ببینم، اما به خاطر روزی که در انتظارش هستم، همیشه نگران آینده‌ام هستم.

برداشت: در زمان بیماری، از مرگ نمی‌ترسم و نگران چیزهای دیگر نیستم، بلکه فقط به فکر تأمین غذای خود هستم.

برداشت: وقتی دیوارها بر اثر زلزله ویران شدند، دیگر چه غم از این که آستانه را از دست بدهم؟

برداشت: موش می‌گوید: وقتی مار وارد می‌شود، دیگر نه به خانه‌ام اهمیت می‌دهم و نه به جان خودم، فقط غم و اندوه دارم.

برداشت: ناراحتی‌های عاطفی و جسمی من بیشتر شده است. تا کی باید این درد بی‌پایان را تحمل کنم؟

برداشت: چرا شکایت کنم؟ وقتی که دلbroken و دردمند من در این دنیای پر از غم و اندوه فرسوده شده است.

برداشت: اسب ناله می‌کند که در شرایط سخت و با غم و اندوهی که دارم، با لگام و عذاب‌هایی که می‌کشم، زجر می‌کشم و ضربه می‌خورم.

برداشت: ای پزشک، کمی از داروی خود کم کن، زیرا که من در میانه‌ی کار، مشکلی را احساس می‌کنم.

برداشت: من بارها با دلی سوخته و غمگین، از زیبایی‌های گل و نارنج لذت برده‌ام و از میوه‌های زندگی بهره‌مند شده‌ام.

برداشت: من مانند موسی، در هنگام ضعف، زبانم همچون یک گل است و مانند دندان‌های یک پیرمرد، به آرامی و با احتیاط صحبت می‌کنم.

برداشت: من از خاک و دانه‌ای که پرورش‌دهنده‌ی گیاهان و جانوران است، برخاسته‌ام و خود را در برابر این نعمت‌ها قرار داده‌ام.

برداشت: من دیگر از دانه‌ مرغ سیر شده‌ام و حالا به مرغ مالنگ و باسمانه روی آورده‌ام.

برداشت: اگر بتوانم یک دکان خوب پیدا کنم، به جای نوشیدنی معمولی، سه نوع شربت مختلف می‌نوشم.

برداشت: مردی با دل سنگین مانند شراب، شربت زندگی‌اش را می‌نوشد.

برداشت: از دکان غم او همچون تریاکی که از خزانه گرفته می‌شود، بهره می‌برم.

برداشت: من از آن حالت فقر و تنگدستی که مانند سنت عمر (خلیفه دوم اسلامی) است، راضی نیستم و به خاطر این مسأله نباید از زندگی لذت ببرم.