شمارهٔ ۲۴۷ - در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیه

برداشت: در این دنیا، سرنوشت تاریک و روشن را بر دوش من گذاشته است.

برداشت: من با شانس بد خود را سرزنش کردم، زیرا به خاطر تاریکی‌اش دل از من بریده است.

برداشت: در اینجا بخت و سرنوشت به من نزدیک شده و از شدت ناراحتی اشک می‌ریزد، زیرا من به خاطر رنگ سیاه و غمگینی که دارم، شرمنده و خجل هستم.

برداشت: نمی‌دانم چه کاری انجام دهم، اما خواهش می‌کنم عذر من را بپذیر به خاطر غم و اندوهی که به خاطر فقدان امام دارم.

برداشت: سلطان ائمه، بزرگترین و مهمترین پیشوای دین، کسی است که آرزوی من در این دوران اوست.