شمارهٔ ۲۴۵ - در مرثیهٔ جمال الدین اصفهانی وزیر صاحب موصل و وحید الدین عموی خود

برداشت: زیبایی شاه به مثابه بخشندگی و سخاوتش بود و تاج سر من، تنها یک نفر است که با هنرهایش به من ارزش می‌دهد.

برداشت: دل من به سمت این دو مبدأ بزرگ، موصل و شروان، متمرکز شده و هدفی جدی و با احتیاط دارم.

برداشت: هنر به من آسیب زد و دل من را پاره کرد و گوشه‌ای از جگرم را نیز خونین کرد.

برداشت: سخا از بین رفت و هر کسی که مرا دید، از روی اندوه و رنج بر حال من گریست وقتی که اوضاع و احوالم را در بدترین شرایط مشاهده کرد.

برداشت: من غرق در غم و اندوه هستم، در تمام شب و روز به خاطر زیبایی کسی غمگینم و از تنهایی رنج می‌برم.