شمارهٔ ۲۴۳ - در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود

برداشت: من پسر داشتم که همچون تابش آفتاب برآمده بود، اما ناگهان او را به درون تاریکی و گودالی عمیق سپردم.

برداشت: به خاطر غم و درد پسر، بدن او را به خاک سپردم، همان‌طور که مادرش به خاطر او رنج می‌برد.

برداشت: من مانند دختری باکره بودم و به خاطر روشن‌دلی و بخشش خود، خود را به شخصی سپردم که مانند سماک‌ کوهی است.

برداشت: وقتی دخترم را به شوهرش سپردم، به او گفتم که او مانند یک گنج با ارزش است و حالا او را به زمین سپردم.

برداشت: من و عبد المجید در این دنیا باقی ماندیم و من او را به خداوند بزرگ سپردم.

برداشت: اگر کسی نتواند به او کمک کند، پناهگاه او همان خداست و من او را به خدا سپردم.