شمارهٔ ۲۳۸

برداشت: دل خاقانی نگران است و می‌گوید که از میان هم‌نوعانش کسی باقی نمانده و او در جمع کسانی که با او هماهنگ نیستند، مانده است.

برداشت: مسافران راه همانند آفتاب با آزادی و لبخند در حرکت هستند، اما من چرا مانند ذره‌ای سرگردان و بلاتکلیف مانده‌ام؟

برداشت: همراهانم بر کناره‌های دجله مانند خط نوشته شده‌اند، اما من مانند نقطه‌ای تنها در خط بغداد باقی مانده‌ام.

برداشت: دوستانم که به ستاره‌های درخشان شبیه بودند، هر کدام به راه خود رفته‌اند و من مانند ستاره‌ای تنها در گوشه‌ای مانده‌ام.

برداشت: در اینجا اشاره به گروهی از پنج نفر می‌شود که در کنار هم قرار دارند و به نوعی وحدت و همبستگی آن‌ها با همدیگر بیان شده است. همچنین، به حروف خاصی اشاره می‌شود که نمادهایی از این همبستگی هستند. در نهایت، گویا گفته می‌شود که گوینده در این فضا و موقعیت خاص مانده است، به نوعی احساس تعلق و ارتباط دارد.