شمارهٔ ۲۲۸ - این قطعه را ارتجالا ساخته و به دار الخلافهٔ بغداد فرستاده است

برداشت: وقتی آسمان صفحه‌ای از سرنوشت را نوشت، نشانه‌ای از سرنوشت در حال حاضر نمایان شد.

برداشت: وقتی صبح روشنی حقیقت آغاز می‌شود، سایه ابدیت از پس نور خورشید آسمانی نمایان می‌شود.

برداشت: مثل اینکه یک آفتاب درخشان از ابرها می‌گذرد و نور و گرمایش را به سرزمین می‌آورد، همین‌طور یک نیروی بزرگ و اثرگذار می‌تواند لرزه‌ای از شور و زندگی را در دل کوه‌ها ایجاد کند.

برداشت: زمانی که ملک در چهار دروازه قرار گرفت، به چهار سمت نور پخش کرد؛ همانند نور آفتاب که در همه جا حاضر است.

برداشت: وقتی خورشید از آسمان پایین می‌آید، مانند کسی که بر روی صفحه نقره‌ای با نور می‌نویسد، تصاویری زیبا و درخشان را به وجود می‌آورد.

برداشت: نگاه کن که چگونه خلافت در دستان نورالدین قرار دارد و این باعث می‌شود که سلاطین برای رسیدن به کمال به او پناه ببرند.

برداشت: زمانی که آسمان مانند عودی بر ستاره‌ها تأثیر می‌گذارد، ستاره‌ها در زمان زوال دچار دردی می‌شوند.

برداشت: خوشبخت نائب رئیس خلافت، عون‌الدین، که زیبایی‌هایش مانند نسیم خنک شمال است.

برداشت: وقتی فرستاده‌ی بزرگی به پایتخت برمی‌گردد، سلام من را به درگاه بزرگ و محترم او برسانید.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که متأسفانه، شرم و ننگ از کارهایی که انجام می‌دهم، مجال نمی‌دهد و نمی‌توانم به ستایش خلیفه سحر حلال بپردازم. به نوعی، حس نارضایتی و عدم تمایل به تحسین در وجود شاعر احساس می‌شود.