شمارهٔ ۲۱۹

این اشعار به حس غیورانه و مراقبت عاشقانه بین دو نفر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که باید به کار و رفتار دوست خود توجه داشت و مثل غیوران بر اهل خود مراقب بود. همچنین، حسادت و رشک نسبت به دوست را بیشتر از آنچه که نسبت به همسر خود داریم، بیان می‌کند و این حس را به نوعی احساس درد و وابستگی نسبت به دوستانش نسبت می‌دهد. در کل، این ابیات درباره عشق، مراقبت و حسادت در روابط انسانی صحبت می‌کند.