شمارهٔ ۲۱۸

در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند که جهان را آفریده و قدرت الهی‌اش را در کلبه‌ای نمادین نمایان کرده است. او به این نکته می‌پردازد که در زندگی عاشقانه‌اش، هیچ کار مفیدی جز از بین بردن و تباهی خود ندیده است. یعنی عشق برای او به جای فایده، تنها آسیب و ویرانی به همراه داشته است.