شمارهٔ ۲۱۷

برداشت: اگر به یک گدا حتی یک درهم بدهی، از خدای خود دو بهشت جزا خواهی گرفت.

برداشت: پس ای آقا، نام آن مهربانی را به من بده، چرا که محبت تو به من رنگ و لعابی از زیبایی و نیرنگ خودت دارد.

برداشت: هیچ‌گاه سزاوار آن نیست که بر کار خوب تو نام بد بزنند، زیرا تو با بخشش‌های خود بهشت را سزاوار خود ساخته‌ای.

برداشت: اگر به مردم یک دهی بدهی و از خدا دو برابر پاداش بخواهی، آن را مانند ربا در نظر بگیر زیرا آن را هدیه خود به حساب می‌آوری.

برداشت: آیا می‌دانی چه کسی رحمت و بخشش واقعی را دارد؟ او کسی است که به همه نیازمندان کمک می‌کند و هیچ چیزی برای خود نمی‌خواهد.