شمارهٔ ۲۱۵

این شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های ظاهری یک سفره می‌پردازد که از بیرون رنگی سرخ و از درون زرد است. سپس به شخصی به نام خواجه اشاره می‌کند که یک هندوی غلام ترک است و به خاطر وفایش، به جوان‌مردی او اشاره دارد. این اشعار تمجید از زیبایی و وفاداری را به تصویر می‌کشند.