شمارهٔ ۲۱۴

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد تا عذر او را بپذیرد و به اشتباهاتش توجه نکند. او تأکید می‌کند که نباید از فضل و نعمت‌های خود بگوید و همچنین از خطاهای دیگران چشم‌پوشی کند. شاعر می‌گوید که انسان‌های بزرگ و کریم هم به بخشش و هم به اشتباهات اهمیت نمی‌دهند و باید هر دو را فراموش کرد.