شمارهٔ ۲۱۱

برداشت: هر کسی که در خود عیب و نقص ببیند، باید او را از اهل ایمان و دین به حساب آورد.

برداشت: هر کسی که به حقیقت و دانش واقعی نرسد، در واقع خود را در تاریکی جهل محبوس کرده است.

برداشت: هر کسی هنری دارد و باید عیب‌های خود را بپذیرد و در کنار هنر خود به حساب بیاورد.

برداشت: کسی که به نادانی خود اقرار کند، می‌تواند جزو راست‌گویان به حساب بیاید.

برداشت: اگر خود را خوب بشناسی و تأثیرات مثبت خود را درک کنی، می‌توانی مانند عیسی در آسمان‌ها به شمارش بیایی.

برداشت: شخصی که با صداقت و انصاف به خود نگاه می‌کند، خود را در امانت‌داری بی‌وفا می‌داند.

برداشت: کسی که به درون خود ننگرد و به بررسی افکار و اعمالش نپردازد، نمی‌تواند به حق و حقیقت دست یابد.

برداشت: عارف، کسی است که به شناخت خود نائل نشده و در عوض، خداوند را می‌بیند و درک می‌کند.

برداشت: نفرین و دشنام به خودی خود از فردی برمی‌خیزد که شخصیتی ارزشمند و گرانبها دارد.