شمارهٔ ۲۰۵ - در رثاء جمال الدین ابوجعفر محمدبن علی بن منصور اصفهانی وزیر قطب الدین صاحب موصل

برداشت: زیبایی اصفهان، آنچنان که جهان آن را مانند سیمی بهشتی می‌داند، در ردیف اعلای زیبایی‌ها قرار دارد.

برداشت: وقتی در دنیای بی‌رحم و کم‌رحمی، کمبود مهر و محبت را احساس کرد، مانند علی (ع)، بذر محبت و کرم را در دل‌ها کاشت.

برداشت: دنیا خود را از درد و رنج پر کرده و در برابر بخشندگی و فضا دادن به دیگران، ناله می‌زند.

برداشت: زمانی که پادشاهی با سخاوت و generosity خود دل‌ها را به دست آورد، تقدیر و سرنوشت نیز برکاتی را برای او به ارمغان آورد و دولت و قدرتش را وسعت بخشید.

برداشت: زمانی که دست تقدیر به ساختمان کعبه آسیب زد، ابراهیم تصمیم گرفت به آن توجه کند و آن را دوباره بسازد.

برداشت: از آنجا که خورشید بخشندگی و نیکی دارد، آسمان سایه‌اش را از روی زمین برمی‌دارد.

برداشت: در این جهان تنها یک جوانمرد وجود داشت که فلک به او حسادت کرد و نتوانست او را نگه‌دارید.

برداشت: خاقانی به شدت از فقدان او آزرده خاطر شده است، به گونه‌ای که حتی وقت صبحانه‌اش را نیز در غم او سپری می‌کند.