شمارهٔ ۱۹۷

این ابیات از شاعر خاقانی به بیان نگاهی عمیق به مسائل ظاهری و باطنی می‌پردازد. شاعر تأکید دارد که نباید فقط به ظواهر و ظرافت‌های بیرونی خانه و زندگی دیگران توجه کرد، بلکه باید به ریشه‌ها و عمق وجود افراد نگریست. به عبارت دیگر، او به ما یادآوری می‌کند که نباید به قضاوت‌های سطحی و ظاهری اکتفا کنیم و باید به درون و حقیقت افراد توجه کنیم.