شمارهٔ ۱۹۲

شاعر در این ابیات به ستایش علویان و ویژگی‌های برجسته آن‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که علویان از نظر فضائل و اخلاق، برتر از دیگران هستند و بر اساس نسب خود، که به علی (ع) می‌رسد، ارزشمندترند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که اگر کسی از نژاد علی چیزی بد ببیند، باید بداند که آن‌ها بهتر از دیگران و عادل‌ترند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که نیکان علی حتی از فرشتگان نیز کامل‌ترند.