جهان پیمانه را ماند به عینه
که چون پر شد تهی گردد به هر بار
دربارهٔ این سروده
در این شعر به تشبیه جهان به پیمانهای اشاره شده که هر بار که پُر میشود، در نهایت تهی میگردد. پس از مرگ صدرالدین، شاعر احساس میکند که این پیمانه دیگر هرگز پر نخواهد شد. به عبارتی، فقدان او حالت تهیای در جهان بهوجود آورده که دیگر تکرار نخواهد شد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کنون از مرگ صدر الدین تهی گشت
نپندارم که پر گردد دگر بار