شمارهٔ ۱۷۲ - در مرثیهٔ وحید الدین عموی خود

برداشت: رفت آن کسی که درک عمیق از جهان داشت و به عمق مفاهیم آسمانی راهی باز کرده بود.

برداشت: نفس آرام او دوباره به جای خود بازگشت، چون صدای «ارجعی» را از آنجا شنیده بود.

برداشت: کمال با دستش یک جوهر باارزش را بر کمر آسمان قرار داد، جواهری که در این خاک معمولی نهفته بود.

برداشت: او را آسمان به عنوان پزشک خود برگزیده است؛ زیرا مدت‌هاست که داروی او را امتحان کرده بود.

برداشت: در آن مکان، زمانی که به آنجا رفته بودم، حالتی از تب و لرز ناشی از تأثیرات عالم هستی و جرم ستاره‌ها مرا چیره کرده بود.

برداشت: عبارت به زیبایی توصیف می‌کند که یک دختر با زیبایی و جذابیت خاصی جلوه‌گری می‌کند. او به گونه‌ای آراسته است که رنگ‌های مختلف نمایانگر زیبایی‌اش است و در زیر پایش چیزهای ارزشمندی وجود دارد. این تصویر حس لطافت و زیبایی را به ذهن می‌آورد.

برداشت: بدون او، اقوام و نزدیکانش یتیم و دل‌مرده هستند. او کسی بود که آدم و عیسی از نسل او به شمار می‌آمدند.

برداشت: در روز جمعه، مرگ او به مانند صاعقه‌ای ناگهانی فرود آمد و طوفان نوح نیز در آن روز جمعه رخ داده بود.

برداشت: خاقانی، به جای اشک و گریه بر فقدان تو، باید به سراغ عم بدانم که او در حقیقت پدری برای تو بوده است.