خاک بر سر پاش خاقانی و در خون خسب از آنک
زیر خاک است آنکه از خاکت به مردم کرده بود
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به فردی اشاره میکند که از خاک (یعنی انسان) به زندگی و مردم آمده، اما اکنون در خاک و مرده است. او همچنین به موضوع نسبت و اثبات اهمیت پدر و عم در زندگی اشاره میکند، به این معنی که خلاقیت و وجود انسان به پدرش بازنمیگردد، بلکه به عم (عمو) او مربوط میشود. در نهایت، شاعر از تقدیر و سرنوشت انسان سخن میگوید و به اندیشهٔ افول و زوال زندگی اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
دعوی نسبت ز عم کن نز پدر زیرا تو را
عم پدید آورده بود ارنه پدر گم کرده بود