شمارهٔ ۱۵۹

این شعر بیان می‌کند که در هر قوم و جامعه، افرادی که مقام و منزلت بالایی دارند، به عنوان امام و رهبر شناخته می‌شوند. همچنین، کسی که توانایی جذب دیگران را داشته باشد، مورد توجه قرار می‌گیرد. اما شاعر به صورت کنایه می‌گوید که در نهایت، هر کسی که در میدان جنگ شمشیر بزند و قدرت نمایی کند، به نام او خطبه می‌خوانند و این قدرت و سلطه ظاهری مهم‌تر از دیگر ویژگی‌ها به نظر می‌رسد.