شمارهٔ ۱۵۲ - در تقاضای ده شتر از امیر الحاج

برداشت: ای کسی که هر لحظه از زمینت بوی مشک به مشام می‌رسد و شتران زیادی با بار مشک در سفرند.

برداشت: به دیگران که استادان هنر هستند، ارزش و احترام فراوانی دهی، مانند اینکه بر گردن شتران زینتی پر از طلا آویزان کنی.

برداشت: تا زمانی که تو به سواری بر شتر در بیابان خار و تلخ‌کامی مشغولی، دیگران به لذت و خوشی مشغول خواهند بود.

برداشت: دل افرادی که در مقابل شیران دلیر همچون جویندگان زندگی مست و خوشحال هستند، به یاد تو نمی‌افتد مگر در میانه می‌ نوشی خوش طعم و پر زرق و برق.

برداشت: دیروز در مسیر، کسی مرا به ترک راهم واداشت. من به یک الاغ نیاز دارم که بتواند بار سنگین مرا حمل کند.

برداشت: اگر ده بار هم یک شتر بکشند، باز هم حاضرم آن را بفروشم و آن را به سکه‌های طلا بفروشم.

برداشت: اگر من به تو صد تا دشنام و توهین بدهم، یکی از آن‌ها هم به یک الاغ آسیب نمی‌زند.