شمارهٔ ۱۴۸ - ایضا در مرثیهٔ امام محمد یحیی و خفه شدن او به دست غزان

در این ابیات، شاعر به تمجید از شخصیت محیی‌الدین (احتمالاً اشاره به محیی الدین ابن عربی) می‌پردازد و با استفاده از تشبیه و کنایه، زشتکاری کافران را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که اگرچه برخی افراد به سادگی شیرینی را انتخاب می‌کنند، اما در مقابل هم کسانی هستند که به دلیلی همچون ایمان و دین، با زهر و تلخی‌ها روبرو می‌شوند. در نهایت، شاعر به تضاد میان انسان‌های مؤمن و کافران اشاره می‌کند که یکی به نور و شکر و دیگری به ظلمت و خاک متوسل می‌شود.