شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح مظفر الدین قزل ارسلان ایلدگز

برداشت: ای پادشاه بزرگ غرب، تو که به مانند تاجی بر سر داری، شاه آسمان‌ها در شرق به واسطه‌ی مقام و عظمت تو روشنی و درخشش به دست می‌آورد.

برداشت: درگاه تو، مکان پرستش و عبادت انسان‌های پاک و نیکوکار است، اما من به چه طریقی می‌توانم دور این مکان مقدس بچرخم؟

برداشت: بدن باید در برابر کعبه سجده کند و این یک عمل واجب است و نقصی به حساب نمی‌آید اگر چشمان به تماشای کعبه مشغول نباشند.

برداشت: اگر بدن به نزدیکی کعبه نرسد، طبیعی است که باید جان را به نزدیکی سجدت پرورش دهد.

برداشت: اگر نماز از بدنت فوت شده، اکنون جانت هم در حال سجود است و هم کارهای ناتمام را به جا می‌آورد.

برداشت: وقتی بدن به مقام و خدمت می‌رسد، آیا شایسته است که مانند مسیح، خوک را در مقدس‌ترین مکان رها کند؟

برداشت: اگر جانم در خدمت است، تنی که نیست، چرا دل باید خواستار چیزی باشد؟ مانند ماری که بر روی مهره‌ای نشسته، از چه چیزی تمنّا کند؟

برداشت: چون تو معشوقه ای از جنس مشک داری، از زیبایی و لطافت آهوهای چین نپرس. چرا که آهوی چین نمی‌تواند آن حس و لطافت را به تو منتقل کند.

برداشت: اگرچه همگان به خوبی می‌دانند که مشک بوی خوشی دارد، اما وقتی مردی مشک را پیدا کند، باید سیر را انتخاب کند. این کار اشتباه است.

برداشت: من دو هدیه به تو از سوی آسمان فرستاده‌ام: یکی دیوان شعر و دیگری جان. به خاطر این دو هدیه‌ی پنهان، شایسته‌ی ستایش هستند.

برداشت: کتاب شعر من برای تو با دل و جان خوانده می‌شود و زیبایی‌های مهمانی تو را به اوج آسمان می‌برد.

برداشت: ای آسمان، زمین را به احترام تو بوسه می‌زند و تا همیشه آسمان از خاک درگاه تو به زینت خواهد نشست.

برداشت: باد تو امانت‌دار طول عمر خضر است، تا زمانی که خضر بتواند در این دنیا زندگی کند، سال‌ها به شمار عمر تو اضافه می‌شود.