شمارهٔ ۱۴۲

برداشت: ای روحی که صفات اهریمن را به دوش می‌کشی، خود را به نوک تیرهای آسمانی تسلیم کن.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره شده است که برخی افراد به هنری که در نظم و نثر ایجاد شده، در شرایط نابسامان و ناپسند انتقاد می‌کنند. این مسأله به نوعی به نشانه‌ای از بی‌احترامی نسبت به کارهای هنری و ادبی فرد اشاره دارد.

برداشت: هر نوع ظلم و ستمی که زمان برپا کند، تو با قدرت عقل و دانش می‌توانی آن را از ریشه برکنید.

برداشت: افریدون، دشمن را در زندان به قید و بند درآور و او را تحت کنترل خود قرار بده.

برداشت: ای کسی که در بند ظلم هستی، زندانت کمتر از دماوند کوه نیست و در واقع، دردی که از ظلم می‌کشی می‌تواند به اندازه سختی‌های کوه دماوند باشد.

برداشت: روز آینده که زمان به پیش می‌رود و روزگار تغییر می‌کند، در دامان آسمان (آفاق) به زین طلایی تجهیز می‌شود.

برداشت: شما هم می‌توانید با مهارت و هنر خود، قدرت و زیبایی را به دست بیاورید.

برداشت: مانند این است که خداوند دریا را از دل کوه‌های بلند آفریده است.

برداشت: دشمنان تو را می‌بینند که در مبارزه با آنها از تیغ و شمشیر استفاده می‌کنی و در این حال آسمان نیز به تو لبخند می‌زند.

برداشت: امیدوارم که پیروزی و موفقیت با پرچم تو مرتبط شود.