شمارهٔ ۱۴۰ - در مرثیهٔ امام ابو عمر و اسعد

برداشت: خبر آمد که نور حقیقت و راهنمایی دین غروب کرد. در پی این خبر، هزاران آه و ناله از دل‌های داغ‌دیده برخواست.

برداشت: وقتی روز خوشبختی از این آسمان پرچلنی گذشته شد، بلافاصله صدای ناله و آه از چرخ زمان به گوش رسید.

برداشت: هنگامی که علم و دانش پنهان شد، پشت جهانیان به تنگی افتاد و مشکلات و چالش‌ها از سمت هر کسی به وجود آمد.

برداشت: خاصیت‌های مردم آذربایجان مانند دودی که از آتش بلند می‌شود، به سرعت از بین رفتند و از هر یک از آن‌ها هزاران دود وارد آسمان شد.

برداشت: خلیفه مانند غلامان لباس سوگ به تن می‌کند، زیرا جان آقای بزرگ که مدت‌هاست پادشاه بوده، فرارسیده است.

برداشت: دیدهٔ خسرو به شدت اشک می‌ریزد و از ارتفاعی پایین می‌آید، به گونه‌ای که روحش از این سقوط آزاد می‌شود.

برداشت: آسمان ستاره‌ها را در خود فرو برده و خورشید از روشنی خالی شده است. زمانه به ما ضرر رسانده و خود از منفعت برآمده است.

برداشت: از غم او، جان و دل من به رنگ غم درآمده است؛ لباس جانم به رنگ سیاهی و دل من مانند آسمان پر از ابرهای کبود شده است.