شمارهٔ ۱۳۷

در این شعر، شاعر به موضوعات مختلفی مانند مقام و شرف، عشق و زیبایی می‌پردازد. او بیان می‌کند که پیشوای علمای دین، لباس زیبا و ارزشمندی می‌پوشد، اما هدفش از پوشیدن آن لباس نه تنها نمایش است، بلکه می‌خواهد با آن صفات خوب و نیکو را در خود بپروراند. شاعر به عشق و دل‌شکستگی‌اش اشاره می‌کند و از اینکه خواجه می‌داند دلش آزرده است، سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی آب که سمبل هنر و لطافت است اشاره دارد و می‌گوید که عیوب خاک را با وجود این هنر می‌توان پوشش داد. در نهایت، شعر به تقابل میان زیبایی و زشتی و نحوه‌ی کتمان آن‌ها می‌پردازد.