شمارهٔ ۱۲۰

شعر به نوعی بیانگر این است که پاسخ‌های سرد و بی‌احساس نمی‌توانند دل را شفا دهند. گویی سوالاتی که از خاقانی پرسیده می‌شود، پاسخ‌های سردی دریافت می‌کند که نه تنها پاسخگو نیستند، بلکه تأثیری در بهبود روح و دل ندارند. چگونه می‌شود از چیزی که خود سرد و بی‌روح است، انتظار شفا داشت؟