شمارهٔ ۱۱۸ - در مدح منوچهر شروان شاه و شکایت اخستان شاه

برداشت: در میان فارسی‌زبانان، آیا کسی هست که مانند کودک عرب، بر گردن تو زنجیر عشق و محبت نیندازد؟

برداشت: تلاش و اراده تو در این دنیا چنان بزرگ و وسیع است که حتی هفت دریا هم نمی‌تواند ظرفی برای آن فراهم کند.

برداشت: تیغ تو مانند آفتابی است که تنها بر دشمنان هوا خواهد کرد و هیچ یک از آن‌ها نمی‌توانند از آن فرار کنند.

برداشت: هرکس که از نعمت‌های تو بهره‌مند شود، نمی‌تواند از دو سوی خود، نیازهایش را برآورده کند.

برداشت: اگر بخواهم تیمم کنم و از خاک استفاده کنم، بهتر از این است که با آب حیوان وضو بگیرم.

برداشت: رأی و نظر تو مانند آسمان بالای سرت است و هیچ‌گونه فرجی در تو وارد نمی‌شود.

برداشت: سروی که در برابر زیبایی و جذابیت لعل انگشتری تو است، هیچ گاه نمی‌تواند برابری کند.

برداشت: بدون وزیدن نسیم خوشایند، باغ عمر هرگز شکوفا و رشد نمی‌کند.

برداشت: نمی‌توانم به خواسته‌ات در این زمینه پاسخ دهم.

برداشت: سرنوشت برای تو نامه‌ای ننوشته است که نشانگر بنده‌ای برای او باشد.

برداشت: تو مانند علی، همت بلندی داری و جز بزرگی و بلند همتی زینتی دیگر نداری.

برداشت: من اگر کافر هم باشم، اگر دل من به خدمت تو آرزو نداشته باشد، واقعیتم همین است.

برداشت: اما دشمنان نمی‌توانند از روی طعنه و کنایه به او برآیند و به او نزدیک شوند.

برداشت: در دلم غصه‌هایی وجود دارد که امیدوارم نتوانم آن‌ها را به زبان بیاورم و بیان کنم.

برداشت: تو را که چشم بد نبیند، حرمت من را به خوبی رعایت نمی‌کند.

برداشت: آب به روی زخم من می‌ریزد، اما کینه‌ام را کمتر نمی‌کند.

برداشت: کسی که مرتکب خطایی نشده، در زیر پوشش مهربانی و بخشش قرار نمی‌گیرد.

برداشت: لباس مقام و شأن من پاره شد، به گونه‌ای که دل امید به ترمیم آن را ندارد.

برداشت: خدمات و احترامی که من به مدت بیست سال برای تو داشته‌ام را نگه‌دار، زیرا کسی دیگر آن را نمی‌فهمد و قدرش را نمی‌داند.