شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مجد الدین افتخار الاسلام

برداشت: آینهٔ دل به تصویر حقیقت می‌نگرد، اما نفس انسان نمی‌تواند به راحتی آنچه را که می‌بیند، بیان کند.

برداشت: مجدالدین افتخار اسلام، کسی است که به واسطه او اسلام به خود می‌بالد و خود را به او می‌فروشد.

برداشت: این بیت به این معناست که نهنگ عظیم‌الجثه‌ای در اقیانوس وجود دارد که از دهانش چیز ارزشمندی مانند الماس نمی‌ریزد. در واقع، اشاره دارد به اینکه مخلوقات بزرگ و ارزشمند معمولاً چیزهای باارزشی را ارائه نمی‌دهند و توانایی تولید چیزهای گرانبها را ندارند.

برداشت: در تاریک‌ترین لحظات، اندوه دل با روشنایی خیال او تسلی می‌یابد.

برداشت: چشم‌های او همچون جواهرهایی زیبا هستند که وقتی به چهره‌اش نگاه می‌کنی، دل‌ربایی و جذابیت خاصی پیدا می‌کنند.

برداشت: دل به یاد فضایل او، آن‌قدر مشغول می‌شود که همچون دارد آن‌ها را با دست چپ شمرده و شمارش می‌کند.

برداشت: انگشت اشاره بر یاد محقق، نشان از احترام و ارادت دارد. به نظر می‌رسد که این اقدام به نوعی تجلیل از تلاش‌ها و دستاوردهای آن دانشمند باشد.

برداشت: در نهایت، آیا می‌توان انگشت کور را از وسط حساب کرد یا آن را نادیده گرفت؟