شمارهٔ ۱۱۲

این شعر به توصیف رنگ‌ها و تأثیر آن‌ها بر احساسات شاعر می‌پردازد. او از رنگ‌های مختلفی مانند سپید، سبز، کبود، سرخ و زرد یاد می‌کند و تأکید می‌کند که این رنگ‌ها همواره در ذهنش باقی می‌مانند و همچون داغی بر او تأثیر می‌گذارند. شاعر آرزو دارد که از این تأثیرات رهایی یابد و از قید آن‌ها خارج شود.