شمارهٔ ۱۰۹

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing (اشتیاق) است. شاعر می‌گوید که دل او به شدت به دنبال معشوق است و نگران است که این احساسات به طور علنی و بلندابرانگیز شوند. او به معشوق خود می‌گوید که اگر زلف او به اندازه کمندی باشد، می‌تواند به او برسد و به آرزویش دست یابد. در واقع، این اشعار نشان‌دهنده‌ی تمایل و آرزو برای نزدیک شدن به معشوق است.