شمارهٔ ۱۰۳ - این قطعه را در واقعهٔ حبس خویش گفته

برداشت: بهشت صدرا زمانی به روی تو گشوده می‌شود که تو با تمام وجود و بدون هیچ قید و شرطی به درگاه او مراجعه کنی و از الطاف او بهره‌مند شوی.

برداشت: قریشیان به خاطر رهبر تو شرافت یافته‌اند و یمنی‌ها از شمشیر تو پیروزی کسب کرده‌اند.

برداشت: انصاف به حریم تو نزدیک شد و از درگاه تو ظلم و ستم برچیده شد.

برداشت: آسمان به عنوان خیر و نعمت، مانند مهره‌ای در دست بندگان تو شده است، چرا که پیش از آنکه فنا را بپذیرد، آزاد و رها شده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که دنیای سیاه و سفید به لطف اندیشه و قلم تو خلق شده است، به‌طوری که تصویر شب و روز مانند تکه‌ای چوب سیاه و سفید به وجود آمده است.

برداشت: یاد حضرت تو، مانند یوسفان مصر، همیشه در صحبت‌ها و گفت‌وگوها جاری است و تا بغداد می‌رسد.

برداشت: اگر بنده‌ات وجود داشته باشد و او را نابود کنی، چه چیزی از این وضعیت می‌تواند به دست آید؟ مادامی که رضایت تو در کار نباشد، وجود و عدم آن بی‌فایده است.

برداشت: خوشحالی و رضایت من فقط از وجود تو به دست می‌آید، زیرا همه‌ی نعمت‌ها و فراوانی‌ها در دست توست.

برداشت: خداوند آسمان‌ها می‌داند که در این دنیا سخنی از بنده‌اش بی‌نظیر و خاص است.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که چگونه در زندگی افراد، نشانه‌هایی از پدر و مادرشان وجود دارد. به طور خاص، به این اشاره می‌شود که اگر کسی در زمینه‌ای خاص از دیگران برتری دارد، باید به ریشه‌های خانوادگی او و تأثیراتی که از والدینش گرفته است، توجه کرد. در این متن به نسل‌زایی و تأثیر آن در شخصیت و عملکرد افراد اشاره شده است.

برداشت: به دقت باید بوی خوشی را از بنده جستجو کرد، و اگرچه در این کار، سر و صدای دیگران نیز وجود دارد، اما در این اصل و بنیاد، توجه به اصل و ماهیت مهم‌تر است.

برداشت: اگر الماس هنر بتواند به راحتی از سرب عبور کند، دیگر چه عیبی دارد که همین الماس بتواند پولاد را نیز بشکند؟

برداشت: من به عنوان یک بدل به دنیا آمده‌ام و به همین خاطر پدرم نام "بدل" را برای من انتخاب کرده است.

برداشت: زمانه چنان به من آسیب رساند که دیگر نفس هم یارای فریاد زدن ندارد.

برداشت: به یاد بادار دل من، سخن نخل تازه روید و از هر درخت بی‌حالی، یاد و خاطره‌ای برنگیز.

برداشت: از درخت نخل می‌توان میوه برداشت، اما برای به دست آوردن کرم از درخت بید باید اندکی صبر کرد تا باد بوزد و کرم‌ها حرکت کنند.

برداشت: اگر دنیای من از غم و اندوه پر شده، اشکالی ندارد که به خاطر تو و ستایش تو، دنیایم را تازه و شاداب کنم. امیدوارم همیشه باقی باشی.

برداشت: دلی که تو را ستایش کند، اگر شکسته باشد، بهتر از دلی است که به طور صحیح و درست باشد. همان‌طور که بهتر است که گنج در مکانی خرابه نگهداری نشود، در واقع ارزش و اهمیت احساست بی‌نهایت است.