شمارهٔ ۹۴

این ابیات به مفهوم گذر عمر و تأثیر شهوت در آن اشاره دارد. شاعر می‌گوید که عمر انسان به‌دلیل پیروی از تمایلات دنیوی و شهوانی، همچون کاه ناپایدار است. او تأکید می‌کند که با یک جان، دو جان هم از دست می‌دهی و این چرخه زندگی به‌همین ترتیب ادامه می‌یابد. در واقع، اشاره به این دارد که باید به جای پیروی از شهوات، به ارزش‌های بالاتر توجه کنیم.