من که خاقانیم ز هر دو جهان
بینیازم چه خوب هر دو چه زشت
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان احساسات و خواستههای شاعر میپردازد. شاعر از مقام و جایگاه خود به عنوان خاقان (پادشاه) سخن میگوید و احساس بینیازی از هر دو جهان را بیان میکند. او در جستجوی عافیت و آرامش در این دنیا است و به دنبال مغفرت و بخشش در دنیای دیگر، نه بهشت. به طور کلی، این شعر تأکید بر رضایت از وضعیت کنونی و آرزوی بخشش در زندگی پس از مرگ دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عافیت خواهم این سرا نه یسار
مغفرت خواهم آن سرا نه بهشت