شمارهٔ ۷۷ - در استغناء طبع خویش

در این ابیات شاعر از خود و دیگران سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که نه او مانند معن زایده سخاوت دارد و نه مانند حاتم طایی بخشنده است. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که هیچ‌کس از افراد ناچیز نسبت به او احسان نکرده و پس از بی‌اعتنایی آن‌ها، نگاه مهربانی به او نینداخته‌اند. از این رو، احساس تنهایی و بی‌اعتنایی را بیان می‌کند.