مرغکی را وقت کشتن میدوانید ابلهی
گفت مقصود از دوانیدنش نازک گشتن است
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به تشبیه مرغ و دواندن آن توسط ابلهی اشاره میکند. او میگوید که هدف از دوانیدن مرغ، نازک شدن آن است. سپس به وضعیت خود و انسانها اشاره میکند که مانند مرغها، به دست روزگار در حال دواندن و کشتن هستند. به عبارتی، زندگی و حوادث آن ما را تحت فشار قرار میدهند و به نوعی به نابودی ما میانجامند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ما همان مرغیم خاقانی که ما را روزگار
میدواند وین دویدن را فذلک کشتن است