شمارهٔ ۴۹

برداشت: کوه سبلان، مقصد و مرجع ابدال است، زیرا از لحاظ مقام و اعتبار، مانند کعبه، جایگاه عالی و مرکزی کمال محسوب می‌شود.

برداشت: کعبه سبزپوش است، پس چرا سبلان بمانند احرام‌کنندگان سفید می‌پوشد؟ چون سبلان قبلهٔ اهل حال است (مانند اهل حال از رنگ مبرّا است)

برداشت: در یک نبأ (خبری که از دوستان خدا می‌رسد) در خصوص برتری آن خوانده‌ام، سه سال است که در درونم آرزوی زیارت آن برخاسته است.

برداشت: من برای نثار جان برروی قلهٔ دماوندی که عروس کوه‌هاست به سویش رفتم.

برداشت: سبلان؛ با چادر سفید برفی، سر تا پای خود از من پوشاند و گفت: من باکره‌ام و کسی را جرأت فتح من نبوده، این چه ادعای ناممکنی است که می‌کنی!

برداشت: گفتم: این چه وضعیت نایابیست که مقعد یک پیرزن هزارساله هنوز باکره مانده؟!

برداشت: به صومعهٔ سبلان؛ موسی و خضر آمده‌اند! سبلان صومعه دارد و مگر فقیر مثال است!؟

برداشت: بینی زال (پیر سفید موی) بزرگ است، چادر سفید (برفی) برای دیده نشدن بزرگی آن دماغ زالی روی سرت کشیده شده.

برداشت: گفتم تویی که باکره نیستی پس از چه خجالت می‌کشی و چادری را از سرت برنمی‌داری؟

برداشت: ای خاقانی! چادر دیگر پنداری (غیرت) را از سر باکره‌های نادیدنی بیفکن، زیرا آنان بر تو حلالند.