شمارهٔ ۴۶ - در عزلت

برداشت: سپاسگزارم از تنهايی که مرا از گرسنگی و فقر دور کرده است و از دولتی که سرشار از نعمت و آسایش است، دلخور و بی‌نیازم.

برداشت: به خاطر آرزوهایم، غم و اندوهی در وجودم ایجاد شد که باعث شد احساساتم شدیدتر و آتشین‌تر شوند و در نتیجه، آن تمایل و اشتیاقی که به خاطر آز و حرص داشتم، از من دور شد.

برداشت: من با تلاشی بلند، زینت و زیبایی خود را سامان دادم، هرچند که زندگی و روزگار برایم چالش‌های زیادی دارد.

برداشت: چرا دائم به دنبال نشانه‌هایی هستی که من ندارم؟ من هیچ آستینی ندارم که نشان‌دهنده‌ای برای تو باشد.

برداشت: دوران و گردش زمان به من نزدیک نمی‌شود، هرچند که مهندس و سازنده آن وجود دارد و به هر ترفند و سحری متوسل شده است.

برداشت: من به ویژگی‌های شخصیتی‌ام مانند کدخدای یک راز کوچک هستم و نمی‌دانم چه شکلی دارد. حلقهٔ در این راز به من نشان می‌دهد که چه چیزی در پشت آن پنهان است.

برداشت: دنیا جای مناسبی برای من نیست، بنابراین از آن عبور می‌کنم. زندگی زاغ‌ها نیست؛ اینجا خانه‌ی پرندگان آزاد نیست.

برداشت: از شتاب و عجله‌ام پشیمانم، زیرا در نهایت، آنچه از این تلاش به دست می‌آید، فانی و بی‌ارزش است.

برداشت: حتی اگر یک چیز گرانبها و ارزشمند برای مدت طولانی باقی بماند، در نهایت به سرنوشت نامطلوبی دچار می‌شود و هیچ چیز جاودانه نیست.

برداشت: هرچه بر تو بگذرد، چه ظلم و ستم باشد و چه نور و روشنی، در هر حال نگاه خاقانی فراتر از آنچه در این دنیا می‌گذرد است.

برداشت: من وظیفه‌ام این است که به کارهایی بپردازم که از نظر من ارزشمند و با اهمیت هستند، نه اینکه به قضاوت‌ها و معیارهای دیگران توجه کنم؛ زیرا آفریدگار من، خود معیار و استاندارد واقعی است.