شمارهٔ ۲۰ - در مدح منوچهر شروان شاه برای بستن سد باقلانی

برداشت: در اینجا به اوج و عظمت یک پادشاه اشاره شده است. پادشاه به گونه‌ای در اوج مقام و مرتبه خود قرار دارد که مانند ستاره‌ای در آسمان درخشان و برجسته است. این وضعیت او به حدی است که نامش و حکمرانی‌اش از مرزهای آبی عبور کرده و شناخته شده است.

برداشت: پس از آنکه اسب رستم در میدان نبرد به سرعت به جلو آمد، مانند بهار که با وزش باد طراوت می‌آورد، او نیز با تمام قدرت خود حرکت کرد و خود را آماده انجام کار بزرگتری کرد.

برداشت: به خاطر آرزوی او، حتی سکه‌هایش هم به زیبایی و شکوهی بدل شدند که مانند درهم‌های ماهی در دریا می‌درخشند.

برداشت: دریا شاهی است و زیر پای او نهنگی آتشین وجود دارد که شفاف و خالص است، و جواهرات در آن مانند آب در سادگی و زیبایی خود به نظر می‌رسند.

برداشت: شمشیر او مانند آینه‌ای است که آسمان را نشان می‌دهد، و این آینه، آن چیزی است که تصویر آب را بر روی چهره‌اش به نمایش می‌گذارد.

برداشت: هرگز نمی‌توانم تصویری که در آینه از آب می‌بینم، یا آینه‌ای که در میان آب دیده می‌شود را فراموش کنم.

برداشت: هرگز نمی‌توان در آینه، تابش و نور خورشید را دید. این موضوع نشان می‌دهد که برای مشاهده‌ی نور و زیبایی واقعی، باید به مکان و منبع طبیعی‌اش توجه کرد، نه تنها به تصوری که آینه به ما ارائه می‌دهد.

برداشت: دربارهٔ آنکه گاهی لباس یا روبند شاه به رنگ آتش و گاهی به رنگ پرنیان (پارچه‌ای نرم و لطیف) درمی‌آید، اشاره می‌کند. این تغییر رنگ و زیبایی نشان‌دهندهٔ قدرت و شکوه اوست.

برداشت: حقیقت مانند صوفی‌ای است که از همه چیز جدا شده و تنها سلاح او، شمشیری است که از خون وضو می‌گیرد و نیازی به آزمایش آب ندارد.

برداشت: این بیت به این معناست که در شرایطی خاص، حتی آب که به ظاهر قابل رؤیت نیست، ممکن است در برخی مواقع از خواص و ویژگی‌های خاصی برخوردار باشد. اگرچه خاک و آب به هم مرتبط‌اند، اما گاهی اطلاعات پنهان و ناشناخته‌ای وجود دارد که تنها به وسیله یک فرد با درک عمیق قابل شناسایی است. به عبارت دیگر، در دنیای طبیعی، حقایق و رازهایی وجود دارند که از نگاه معمول دور می‌مانند.

برداشت: از آب اطرافش دید که کمرش را به میان خاک بسته و از سنگینی خاک، کمرش به میانه آب فشار آورده است.

برداشت: پادشاه در دل زمین آبی را جمع می‌کند تا به زمین و خاک آسیبی نرسد و مقدار آب در مرکز خاک کمتر شود.

برداشت: به خاطر غم و ناراحتی زیاد، حسام ملک به بیماری آب آوردن مبتلا شده و جانش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.

برداشت: از دل و جان به اندازه‌ای ناله و فریاد بلند شده که زهره و دل آدمی را می‌شکافد و جان را تحت فشار قرار می‌دهد.

برداشت: در این بیت گفته می‌شود که وقتی شاه تصمیم به انجام کاری می‌گیرد، مانند علی که در برابر آب قرار گرفت و با وجود چالش‌ها، به آن واکنش نشان می‌دهد. به عبارت دیگر، هنگامی که با اوضاع و مشکلات مواجه می‌شویم، باید با آگاهی و قاطعیت عمل کنیم و به آنچه که ضروری است، توجه کنیم.

برداشت: آب به حضور شاه رسید و خواستار شفاعت شد. خضر، نجات‌دهنده، از طرف آب به کمک آمد و فریاد درخواست کمک را بلند کرد.

برداشت: گفت: ای کسی که به کمال خود می‌بالید، از کمال تو این دو ماه را رها کن و اجازه بده تا دهان آب باز شود.

برداشت: شاه به خاطر احترام به خضر، به الیاس لطف کرده و اجازه‌نامه‌ای برای حفاظت از آب به او داد.

برداشت: ترکیب آب و خاک به کمک یکدیگر می‌تواند باعث زنده ماندن زندگی شود، تا زمانی که بر روی زمین، آب به‌وجود آید و دست‌یافته‌ها به بار بنشینند.

برداشت: خاقانی مانند حبابی است که جلوتر از جریان آب حرکت می‌کند و در دنیای شعر به عنوان پیشرو و راهنما شناخته می‌شود.