شمارهٔ ۱۳

برداشت: شروان بهشتی مانند باغی است و در آنجا نعمت‌هایی وجود دارد که به من از باغ بهشت تازه می‌رسد.

برداشت: سلطان مشرق به عنوان صاحب و مالک این سرزمین، منبع انواع نعمت‌ها و خوشی‌ها است که به من می‌رسد.

برداشت: در اینجا شاعر خود را مانند گیاهی در کنار دریا می‌بیند که تشنه‌ی امید است. او انتظار دارد که از دست پادشاه هدیه‌ای از دریا به او برسد. این حس انتظار و نیاز به کمک و ثروت را به تصویر می‌کشد.

برداشت: شهر شروان به عزت و بزرگی مشهور است و من همواره سپاسگزار خوبی‌ها و بزرگی‌ها هستم تا به من برسد.

برداشت: امسال پنجمین سالی است که از آنجا به اینجا آمده‌ام و هر روز خبر یا تجربه‌ای تازه از آنجا به من می‌رسد.