رباعی شمارهٔ ۳۵۰

در این بیت، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر دلی پر از درد و رنج نداشت، به خاطر عشقش به معشوق آزاد بود. همچنین، اگر تحت تأثیر سرنوشت و تقدیر نبود، با این حال به خاطر عشق به معشوق، خود را فدای او کرده و زندگی‌اش را به او اختصاص داده است. در واقع، عشق او به معشوق باعث شده تا تمام وجودش به او وابسته باشد.